Με αφορμή τις μέρες που σε λίγο περισσεύουν..

 

Συγχαρητήρια στους μαθητές και εκπαιδευτικούς του 19ου Δημοτικού Σχολείου Κατερίνης (εκδηλώσεις καθημερινότητας και όχι μόνο) Προσφέρουμε κοινωνώντας ή κοινωνούμε προσφέροντας; Η προσφορά είναι το μέσον. Ο σκοπός είναι η ανάπτυξη της κοινωνικής συνείδησης μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία στο σχολειό μας! Η κοινωνική νοημοσύνη και η προσφορά υπήρξαν ανέκαθεν δυο γραμμές που κάπου τέμνονται - προτιμώ να τις αντιμετωπίζω ως παράλληλες και συλλογικά τεμνόμενες-ακριβώς γιατί η απόσταση ανάμεσα τους δίνει μια διακριτική επιείκεια για να αντιμετωπίσεις τα σημεία δράσης τους. Η περιρρέουσα πραγματικότητα-η κοινωνική πραγματικότητα, επιθετικές συμπεριφορές ,αγένεια, αναίδεια, έλλειψη σεβασμού- λειτουργεί για τον καθένα μας απλά ως αφορμή. Όλοι εσείς, όλοι εμείς που γονιμοποιείτε / γονιμοποιούμε τον εαυτό σας/μας είμαστε μαγιά στα προβλήματα του του καιρού μας- κυοφορούμε χέρια βοήθειας! Χωρίς ανταπόκριση , χωρίς τυμπανοκρουσίες και χάλκινα κύμβαλα - με έναν εκκωφαντικό θόρυβο σιωπής…Και κάπου εκεί στην άκρη της εθελουσίας πράξης ως αντίδωρο υπάρχει για μας τους δασκάλους/λες ,το χαμόγελο της ικανοποίησης ,η σύσπαση στο πάνω χείλος και η πληρότητα η εσωτερική- μην μπερδεύεστε με την εξωτερική αξιολόγηση!

Σε μια εποχή κουρασμένη από μεγαλόστομες κινήσεις τοπικών και πανελληνίων θώκων ,η προσήλωση σε μια χειρονομία έντιμης πρόθεσης με την απλότητα των μαθητών μας και την τεχνογνωσία των εκπαιδευτικών μας ,αποτελεί το κάστρο της αυθεντικότητας διότι έχει μέσα της τη γνησιότητα των προθέσεων.

Κι έτσι φωτίζονται οι μέρες στο σχολείο μας- βοηθάνε και κάποιες οπές ,χρόνιες πια στα ταβάνια-με δύναμη και σιγουριά ότι το αποτύπωμα του Δασκάλου , στην καρδιά και στο Νου των μαθητών / τριών δεν το έσβησε το κύμα! Και βεβαιώνεσαι πως ένα μέρος των κερδών σου το επενδύεις στη ζέστη τους αγκαλιά …Διαπιστώνεις πως εμείς τελικά με τα μαθητούδια μας δεν γερνάμε ποτέ- απλά γέρνουμε πού και πού- αέναοι εργάτες της ζωής σε μια μυστηριακή σχέση αγάπης κσι πάθους με αυτό που νιώθουμε ταγμένοι να κάνουμε. Αιώνιοι έφηβοι ,διακαώς προσφέροντες…

Συγχαρητήρια στο καράβι του 19ου Δημοτικού Σχολείου Κατερίνης - μαθητές ,εκπαιδευτικούς ,γονείς και εργατικό προσωπικό καθαριότητας -που σάλπαρε με την Ελλάδα στα πανιά του ,που μάζεψε τα συντρίμμια που πίσω του άφησε ο Κόβιντ, που καθάρισε και ξανά καθάρισε τις επιφάνειες, και ξεκίνησε το ταξίδι του με μουσική, χορό, Τέχνη, δημιουργική γραφή και αθλητισμό ταξιδεύοντας την Ελλάδα της Ιστορίας, του ξεριζωμού, της Σμύρνης του 1922 ,της γενοκτονίας του Πόντου, του Καραγκιόζη, του Οδυσσέα, την Ελλάδα της αλληλεγγύης ,της καθημερινότητας!

Ευχαριστούμε μαθητές /τριες ,δασκάλους και δασκάλες που ξεπέρασαν το αυτονόητο και μας χάρισαν το γρέζι στη φωνή και την υγρασία στο μάτι σε μια α- νοήμονα κοινωνία! Με αυτά που είδαμε και ζήσαμε δε διδάξατε απλά - ανοίξατε μια Πύλη ,γίνατε γέφυρες στις ζωές του που καθημερινά αλλάζουν…

Συγχαρητήρια παιδιά , να είστε ανήσυχα, αφχαρίστητα ,να αλλάζετε αυτό που δε σας ταιριάζει με γνώμονα τη γνώση, το κοινό καλό και την αγάπη…

Η Δ/ντρια

Λένα Παταρίδου

Υστερόγραφο: As much as you can «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.»(Κ.Π.Καβάφης, «Όσο μπορείς») Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την, στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική

Even if you cannot live your life as you wanted to, at least try this as much as you can; do not humiliate it into the affinity of the world into the gestures and the conversations. Do not humiliate it by bringing it, by hanging around and exposing it, to the daily stupity of the realtions and the interactions,

til it becomes a strange and obtrusive one